Επικαιρότητα - Σχόλια 

 

  

ΣΧΟΛΙΟ ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2006


H έκθεση Αμυντικών Εξοπλισμών DEFENDORY – 2006, και η ελληνική αμυντική βιομηχανία του ευρύτερου δημόσιου τομέα

 Στις αρχές Οκτωβρίου πραγματοποιήθηκε η έκθεση DEFENDORY INTERNATIONAL στον ΟΛΠ φέρνοντας στο προσκήνιο όλες τις πτυχές των αμυντικών εξοπλισμών και δαπανών της χώρας.

 Πέρα όμως από τα εξοπλιστικά προγράμματα που εξετάζει / προγραμματίζει το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας για τα επόμενα χρόνια, και την έντονη παρουσία πάσης φύσεως προμηθευτών και διαμεσολαβητών εσωτερικού και εξωτερικού, στο προσκήνιο βρέθηκε και η εγχώρια πολύπαθη αμυντική βιομηχανία του ευρύτερου δημόσιου τομέα που λίγους μήνες πριν είχε ενταχθεί στο νέο νόμο για τις («προβληματικές») ΔΕΚΟ. Ο λόγος για την Ελληνική Αεροπορική Βιομηχανία (ΕΑΒ) και τα Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα (ΕΑΣ), εταιρεία η οποία δημιουργήθηκε από την ενοποίηση της Ελληνικής Βιομηχανίας Όπλων (ΕΒΟ) και της ΠΥΡΚΑΛ.

 Κατά τα εγκαίνια της έκθεσης πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση διαμαρτυρίας των εργαζομένων στα Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα (ΕΑΣ), με στόχο την προβολή «ερωτημάτων» προς το αρμόδιο Υπουργείο και τη Διοίκηση της εταιρείας, τα οποία είναι άμεσα συνδεδεμένα με τη βιωσιμότητα της εταιρείας. Βασικό στοιχείο της διαμαρτυρίας υπήρξε η χρόνια πλέον αδράνεια του ελληνικού δημοσίου όσον αφορά την προώθηση προς τα ΕΑΣ (ΕΒΟ & ΠΥΡΚΑΛ) ουσιαστικού και συστηματικά προγραμματισμένου φόρτου για την κάλυψη των αναγκών των Ενόπλων Δυνάμεων που θα μπορούσε (και θα όφειλε σύμφωνα με το καταστατικό ίδρυσης των, αρχικά δύο, εταιρειών) να περισώσει πολύτιμο συνάλλαγμα και παράλληλα να διασφαλίσει την οικονομική βιωσιμότητα της νεοσυσταθείσας ενοποιημένης εταιρείας και τις θέσεις εργασίας του έμπειρου προσωπικού που απασχολεί.

 Είναι αξιοσημείωτο ότι το περιεχόμενο της διαμαρτυρίας των εργαζομένων στα ΕΑΣ, το οποίο ουσιαστικά επιβεβαιώνεται από την πρόσφατη ένταξη της νεοσυσταθείσας εταιρείας στο καθεστώς των «προβληματικών» ΔΕΚΟ, βρίσκεται σε άκρα αντιδιαστολή με τις λίαν αισιόδοξες προγραμματικές δηλώσεις του πρώην αλλά και του νυν Υπουργού Εθνικής Άμυνας στις αρχές του έτους (π.χ. άρθρο στην εφημερίδα Αξία, 8-4-2006, με τίτλο «Στόχος η βιωσιμότητα της αμυντικής βιομηχανίας και η συμβολή στην οικονομική ανάπτυξη της χώρας»), όπου γινόταν λόγος για «ελληνικούς αμυντικούς οίκους, οι οποίοι θα μπορούν να σταθούν απέναντι στις αντίστοιχες εταιρείες του εξωτερικού» και «ανάθεση προγραμμάτων που θα εξασφαλίσουν δουλειά για δέκα χρόνια στους εργαζόμενους των Ελληνικών Αμυντικών Συστημάτων»!

 Την ίδια περίοδο, αλλά και κατά τη διάρκεια της έκθεσης DEFENDORY 2006, ιδιαίτερα αισιόδοξα μηνύματα έβλεπαν το φως της δημοσιότητας και σχετικά με το μέλλον της Ελληνικής Αεροπορικής Βιομηχανίας (ΕΑΒ), είτε υπό τη μορφή προγραμματικών δηλώσεων των αρμοδίων Υπουργών (προαναφερθέν άρθρο εφημερίδας Αξία), είτε υπό τη μορφή συνεντεύξεων τύπου της Διοίκησης της εταιρείας (άρθρο – συνέντευξη στη City Press, 5-10-2006, με τίτλο «Μια ελληνική εταιρεία με διεθνή προσανατολισμό»).  

Πάραυτα, η ΕΑΒ όπως τα ΕΑΣ, έχει και αυτή ενταχθεί στο καθεστώς των «προβληματικών» ΔΕΚΟ, και φαντάζει ανάμεσα στις εταιρείες του ευρύτερου δημόσιου τομέα που έχουν σοβαρά οικονομικά προβλήματα (άρθρο στην εφημερίδα Καθημερινή με τίτλο «Το δράμα των ΔΕΚΟ», 26-11-2006, «Η ακτινογραφία των ΔΕΚΟ», και άρθρο στην εφημερίδα Ημερησία με τίτλο «Η εξυγίανση των ΔΕΚΟ ναυάγησε στα ελλείμματα», 3-12-2006). Για την ώρα πάντως δεν έχει δημοσιοποιηθεί κάποια, αντίστοιχης έκτασης με τα ΕΑΣ, ανησυχία από πλευράς των εργαζομένων στην ΕΑΒ. 

Επί της ουσίας, τρεις είναι οι βασικοί τρόποι για την ελάφρυνση του κρατικού προϋπολογισμού από το βάρος των «προβληματικών» ΔΕΚΟ:

  1. Η ανάθεση και εκτέλεση ουσιαστικού έργου από αυτές, με τρόπο οικονομικότερο και αποδοτικότερο, αλλά και συστηματικά ποιοτικότερο και χρονικά έγκαιρα παραδοτέο.
  2. Η κάποιας μορφής ιδιωτικοποίηση / μετοχοποίηση, η οποία όμως αναγκαστικά θα υλοποιηθεί υπό καθεστώς απαξίωσης των εν λόγω επιχειρήσεων, εφόσον πρόκειται για «προβληματικές».
  3. Η περαιτέρω απαξίωση και σταδιακή διάλυσή τους.

 Η επιλογή της ορθότερης λύσης είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη βαρύτητα των στόχων και των αναμενόμενων αποτελεσμάτων κάθε μιας εξ αυτών των «προβληματικών» ΔΕΚΟ. Φυσικά, η εύκολη λύση, υπό το πρίσμα των χρόνιων πλέον οικονομικών δυσκολιών, είναι η απαλλαγή του κράτους από τις «προβληματικές» ΔΕΚΟ.

Εάν όμως υφίσταται ουσιαστικός λόγος για τον οποίο ιδρύθηκαν οι εταιρείες της κρατικής αμυντικής βιομηχανίας, και εξακολουθεί να έχει εθνική σημασία (από στρατηγικής, τεχνολογικής και οικονομικής πλευράς) η ύπαρξή τους, με δεδομένο δε ότι τα ζημιογόνα / ελλειμματικά οικονομικά μεγέθη που τις χαρακτηρίζουν δεν είναι παρά σταγόνα στον ωκεανό συγκριτικά με τους τεράστιους αμυντικούς προϋπολογισμούς της χώρας και τη συναλλαγματική αιμορραγία προς τις διεθνείς εξοπλιστικές αγορές, τότε η τροχιά απαξίωσής τους πρέπει να αναχαιτιστεί το συντομότερο δυνατόν∙ πρέπει να υποστηριχθούν έμπρακτα και ουσιαστικά οι πολυδιαφημισμένες εθνικές στρατηγικές για αξιοποίηση της εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας, και να τεθούν στο μικροσκόπιο οι πραγματικές αιτίες της χρονίζουσας παρακμής.  

Ζούμε σε μια χώρα εντεταγμένη στην Ευρωπαϊκή Ένωση και την παγκοσμιοποιημένη αγορά. Είναι απόλυτα σαφές ότι το μέλλον των προηγμένων χωρών προσδιορίζεται στην τεχνογνωσία, την τεχνολογική ανάπτυξη και την καινοτομία, κατεύθυνση που αποτελεί και πολιτική δέσμευση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μιλάμε για αμυντική (και αεροπορική) βιομηχανία, όπου παγκοσμίως ασκούνται (άμεσα ή έμμεσα) πρακτικές κρατικής υποστήριξης ως απαραίτητο συστατικό βιωσιμότητας, ανάπτυξης και παρακολούθησης των τεχνολογικών εξελίξεων. Είναι δυνατόν, λοιπόν, πολιτικές απαξίωσης (υπό το πρόσχημα οικονομικών στοιχείων που, σε σημαντικό βαθμό, καθορίζονται από το ίδιο το κράτος) και επιλογές «μικροπρεπούς εκμετάλλευσης» των βιομηχανιών που θα μπορούσαν να αποτελούν εθνικά κέντρα τεχνολογίας, επιτελώντας παράλληλα σημαντικούς εθνικούς σκοπούς, να είναι συμβατές με την ευρωπαϊκή και διεθνή πορεία της χώρας;

 

Επιστροφή στην αρχική σελίδα