Επικαιρότητα - Σχόλια 

 

  

 ΣΧΟΛΙΟ ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2008 (Β')  


To 2008 ήταν δίσεκτο, το 2009 θα είναι δίσεκτο συν 1;

 

Συνηθίζεται τέτοιες ημέρες να κάνουμε μια αναδρομή στα γεγονότα του έτους που πέρασε. Για να τα θυμηθούμε γιατί πολλές φορές η καθημερινότητά μας κάνει να έχουμε βραχεία μνήμη.

Αρχίζοντας από τα τελευταία γεγονότα. Η παιδεία συγκρούεται με την εξουσία. Αντί να υπάρξει κάποιος διάλογος... Η μάλλον ο διάλογος άρχισε κάπως έτσι .... «Μπάτσοι γουρούνια δολοφόνοι...», «Πάρτε τα α..... Γ...... Κ....παιδα... », «Θα μας κλ... τα …». Και βέβαια συνεχίστηκε και συνεχίζεται με βία στην βία. Ο ένας χτυπά, ο άλλος απαντά.

Είναι φανερό ότι κάποιοι υποστηρίζουν τα παιδιά, κάποιοι την εξουσία. Το επικίνδυνο όμως είναι ότι κάποιοι εκμεταλλεύονται και καπηλεύονται ακόμα και αυτόν τον νεκρό μαθητή.

Πολλές λογικές φωνές χάνονται στο σύνολο σαν άναρθρες κραυγές και δεν ακούγονται. Ειδικά από τα παράθυρα της ελληνικής τηλεόρασης.

Βρισκόμαστε άραγε στην αρχή, στη μέση ή στο τέλος μιας κρίσης;

Εγώ πιστεύω ότι τώρα βλέπουμε τα πρώτα αποτελέσματα μιας πολυ-επίπεδης κρίσης η οποία χρόνια τώρα έχει δείξει δείγματα, αλλά δεν υπήρχαν μηχανισμοί άμυνας σε όλα τα επίπεδα.

Στην εργασία... Ευέλικτες μορφές εργασίας. Μειωμένα ασφαλιστικά δικαιώματα.

Στην οικονομία.... Πού πήγαν όλα αυτά τα κλεμμένα χρήματα; Το ευρώ προκαλεί ακόμα  αναταράξεις.

Στην κοινωνία.... Νέες ισορροπίες  με την είσοδο οικονομικών μεταναστών.

Στην τεχνολογία.... Κινητή τηλεφωνία, ίντερνετ για (σχεδόν) όλους, φθηνοί υπολογιστές και τηλεοράσεις…

Στην παιδεία.... Κάθε νέος υπουργός «μεταρρυθμίζει» την παιδεία.

Στην οικογένεια… Οι γονείς για να αναθρέψουν τα παιδιά λείπουν από το σπίτι. Τα παιδιά για να μάθουν λείπουν πολλές ώρες από το σπίτι. Έτσι αναπτύσσονται χαλαροί δεσμοί που συχνά σπάνε.

Παραδείγματα δεν χρειάζεται να αναφέρω μιας και είναι φανερή η αλλοτρίωση που όλα αυτά έχουν προκαλέσει και προκαλούν.

Ακόμα και στις τέχνες σαν μορφές έκφρασης του ανθρώπινου ψυχισμού εμφανίζονται συμπτώματα. Συχνά το λένε αναπαραγωγή, διασκευή, επανεκτέλεση των παλαιότερων έργων μιας και το σύγχρονο και το μοντέρνο γύρω μας είναι άχρωμο και άγευστο.

 

Συνεχίζοντας θα θέλαμε να αναφερθώ στα εργασιακά μας. Μιας και όλοι πιστεύω να θυμόμαστε τις κινητοποιήσεις για το ασφαλιστικό τον Μάρτιο που μας πέρασε. «Ας καθίσουμε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων για να συζητήσουμε…», είχε απευθύνει η υπουργός. Ένα νομοσχέδιο που από την αρχή φάνηκε ότι είναι φτιαγμένο πρόχειρα και δεν αντιμετώπιζε τα προβλήματα. Έτσι δημιούργησε κι άλλα καινούργια. Συνενώνοντας υγιή ταμεία με άλλα ταμεία που έχουν παθητικό. Συνένωσε ετερόκλητα μεταξύ τους Ταμεία με διαφορετικές εισφορές και καλύψεις και συντάξεις.

Έτσι φυσικά πέρασε κι αυτό όπως και όλα τα άλλα, μιας και υπάρχει «μοναρχία» στην κυβέρνηση.

Το ότι  «έριξε» έναν υπουργό το Σεπτέμβριο του 2007 δεν ήταν ικανό να αλλάξει ριζικά  το νομοσχέδιο. Το ότι ο κόσμος αντέδρασε και είναι δυσαρεστημένος με τις εξελίξεις.

Το ότι σιγά-σιγά οδηγούμαστε σε εργασιακό μεσαίωνα, όπου ο ηγεμόνας-αφεντικό  εκμεταλλεύεται όχι μόνο την εργασία του κάθε εργαζόμενου αλλά θα έχει και λόγο στην ύπαρξη και αξιοπρέπεια του.

Και λίγο στα πιο πολύ δικά μας, στη σύμβασή μας.... Η οποία πάλι δεν είναι σύμβαση αλλά διαιτητική απόφαση....

Οι εκπρόσωποι της εργοδοτικής πλευράς συνεχίζοντας λοιπόν το πνεύμα της κυβέρνησης  «ελάτε να συζητήσουμε για να τα βρούμε» ανέστειλαν την διαδικασία μεσολάβησης που είχε αρχίσει ο ΣΤΕΒ στον ΟΜΕΔ για την διαπραγμάτευση συλλογικής σύμβασης εργασίας έτους 2008 για τα μέλη του συλλόγου μας. Μετά από πάρα πολλές συναντήσεις με ή χωρίς την παρουσία του ΟΜΕΔ, τελικά φτάσαμε 6 μήνες μετά την έναρξη της διαδικασίας στη διαιτητική απόφαση ΔΑ 46/2008 του ΟΜΕΔ. Η οποία  καλύπτει εν μέρει τις διεκδικήσεις του ΣΤΕΒ. 

 

Το μόνο θετικό που είδα εγώ από όλη αυτή την διαδικασία είναι ότι καθίσαμε στο ίδιο τραπέζι και συζητήσαμε με την εργοδοτική πλευρά για πρώτη φορά στα χρονικά του συλλόγου μας.

 

Ίσως να έπρεπε αυτή η επιστολή να έχει πιο αισιόδοξο ύφος, αλλά δυστυχώς η επικαιρότητα  έχει σκιάσει ακόμα και τις γιορτές. Εν μέσω κρίσεων θεσμών και οικονομιών με ένα δυσοίωνο και αβέβαιο μέλλον, ακόμα και οι ευχές για ένα καλύτερο αύριο έχουν σιγήσει.

 

Η λύση δεν είναι «τα πρόβατα απαιτούν καλύτερες συνθήκες σφαγής!», αλλά ανατροπή πρώτα απ’όλα της νοοτροπίας μας, σωστή και αποχρωματισμένη ενημέρωση, δυναμικές προτάσεις για  αλλαγές και κινητοποιήσεις σε όλους τους χώρους.

 

Προσωπικά, θα ήθελα από τα μέλη του Συλλόγου εκτός από κριτική, την οποία εγώ πάντα δέχομαι, και περισσότερες προτάσεις.

 

Ευτυχισμένος ο Καινούργιος Χρόνος…

 

Νίκος Μαστρογιάννης

Ταμίας ΣΤΕΒ